Pierwszy widok otrząsający mnie z porannego odrętwienia to wymiociny tuż pod drzwiami klatki schodowej. Aby je ominąć, należy zrobić dużego susa albo dać mocny krok. Z zakwasami po treningu to nie będzie proste, ale mimo wszystko podejmuję wyzwanie. Udało się. Oby spadł deszcz i to wszystko zmył, myślę, a w odpowiedzi słyszę łagodny śpiew ptaków i… dzięcioła na śniadaniu. Wróciłeś, łajdaku. Teraz będzie już tylko lepiej.

Kilkanaście godzin później.

Pada i mocno wieje. Jest przeraźliwie zimno, nie spakowałam rękawiczek, więc idę coraz szybciej, by zdążyć na wcześniejszy pociąg. Postanawiam jeszcze zrobić małe zakupy. Uzupełniam zapasy herbaty. Poszukuję też nowych połączeń kulinarnych, dlatego nieco dłużej niż zwykle marudzę przy stoisku z produktami hiszpańskimi. Kupuję oliwki, białe wino oraz czekoladę do picia, którą przygotuję po powrocie. Dodam korzenne przyprawy i będę delektować się jej smakiem. Poradzono mi, aby na bezsenność pić ciepłe mleko. Saute nie przeszłoby mi przez gardło, dlatego stosuję jego kombinacje np. z dodatkiem miodu, wanilii, smakowego cukru. Mikstura działa tuż po spożyciu, a w nocy i tak nie śpię.

Podchodzę do stoiska zielarskiego. Rozglądam się za kosmetykami na bazie roślin. Zanim będę przygotowywać własne, powinnam się jeszcze wiele nauczyć. Słyszę rozmowę sprzedawcy z klientką:

-Wcale mi ten olej nie pomaga, no, może trochę na żołądek, ale zamawiam już teraz trzy butelki dla siebie i koleżanki, bo trzeba o siebie dbać, co nie? Znowu idziemy się czymś ostrzyknąć. Jesteśmy maniaczkami piękności. A ten olej niech Pani lepiej zamówi w większych ilościach. Specjalnie mówię wcześniej, aby na mnie czekał.

Kobieto, jeśli myślisz o zastrzykach z botuliną, która zawiera jad żmij, to śmiało naplujcie z koleżanką do słoika, a potem natrzyjcie się własną śliną. Mentalnie zasiadam w loży szyderców, zatem tego typu podpowiedzi nie są dla mnie czymś nowym.

-Przecież Pani jest zadbana, odpowiada sprzedawca.

-E tam, ale to nie zasługa ziół i tego, co Pani sprzedaje, tylko zabiegów. Niedługo znowu na coś pójdziemy.

Spojrzenie zielarki i delikatna zmiana w jej mimice bezcenne. Tymczasem piękność ciągnie monolog:

-Mamy z koleżanką umowę. Kilka razy do roku idziemy się upiększać. Cały czas coś ze sobą robimy. Trzeba jakoś wyglądać, no nie? O, a Pani za mną stoi. To już idę, bo Pani pewnie też po coś.

Pada mocniej. Teraz pozostało pokonanie trasy z hali do dworca. Już pewne, że nie zdążę na wcześniejszy pociąg. Nie szkodzi. Dzięki temu materiał na bloga sam się tworzy. Staję niedaleko kasy biletowej, ale jestem na tyle blisko, aby usłyszeć rozmowę pomiędzy pracownikiem kolei a klientami:

-Poproszę studencki dwa razy do stacji Szczecin Główny.

Chyba się przesłyszałam. Kasjerka w odpowiedzi na hasło:

-Jeszcze raz.

-(głośniej i wyraźniej niż poprzednio) Poproszę dwa studenckie do stacji Szczecin Główny.

Tym razem jestem pewna, że słyszałam to, co pracownica kasy:

-Jeszcze raz.

-(bardzo głośno i wyraźnie) Chciałem kupić bilet do stacji Szczecin Główny. Studencki. Dla dwóch osób. To moja legitymacja.

-Proszę Pana, my jesteśmy na stacji Szczecin Główny.

Kurtyna!

Składam podziękowania wszystkim, którzy dostarczają mi materiałów na bloga nawet o tym nie wiedząc.

Całuchy-kluchy!

 

-Możesz oprzeć ją o stół – gość hotelowy w wieku 50 + wydał polecenie swojemu towarzyszącemu koledze – Nie będzie Pani przeszkadzać? – bardziej stwierdził niż zapytał.

-Nie, w żadnym wypadku, odpowiedziałam przełykając grecką sałatkę.

Jadalnia była pełna. Stolik, przy którym siedziałam, oferował trzy wolne miejsca. W myślach poganiam Ewę. Szybciej, mała, bo niebawem skończy się cierpliwość chcących się posilić przy tym stoliku, a ja nie mogę uśmiechać się w nieskończoność i tłumaczyć, że to miejsce czeka na Ciebie. Odnoszę wrażenie, że konstruktor jadalni nie przewidział pełnego obłożenia hotelu ani tego, że wszyscy goście wpadną na pomysł, by zjeść śniadanie o tej samej porze. Nie wziął też pod uwagę, że nie wszyscy konsumujący mieszczą się w rozmiarze XS, dlatego co jakiś czas obijaliśmy się o siebie.

-Powinniśmy się najpierw zapytać Pani, czy pozwoli nam się dosiąść – powiedział w moim kierunku jeden z zainteresowanych.

-Proszę, wprawdzie jedno miejsce czeka na koleżankę, ale ona chyba prędko nie zejdzie.

Znam Ewkę. Świetna babka, idealny kompan na spontaniczne wypady, ale poranki ma straszne. Dużo gorsze od moich. Nie należę do grona cierpliwych, więc nie czekam, aż misternie ułoży fryzurę, a wcześniej natłuści się po kąpieli jednym z tych ekospecyfików produkowanych w jej domowym laboratorium. Z reguły budzimy się i schodzimy na śniadanie o różnych porach. Tak było i tym razem.

-W takim razie my Pani potowarzyszymy, jeśli Pani pozwoli.

-Będzie mi ogromnie miło.

-Kule mogą tak zostać?

-Mogą.

-Jeden z panów zajął miejsce za stołem, a drugi poszedł po coś do jedzenia dla nich obu.

Stół szwedzki z minuty na minutę stawał się coraz uboższym. Opiekun niepełnosprawnego mężczyzny co jakiś czas donosił potrawy, z których wydzielał dwie porcje.

-Gdybyśmy zeszli wcześniej, wybór byłby większy, powiedział do podopiecznego.

-Proszę się tym nie przejmować. Gdy część gości wyjdzie, obsługa uporządkuje stół i doniesie małe co nie co, wtrąciłam.

-Pani pewnie na festiwal?

-Zgadza się. A Panowie?

-My też. Zna Pani program?

-Tak, mam ulotkę.

-Myśleliśmy, że nie dojedziemy. Jego tak bolało, że nie wiedzieliśmy do końca, czy wsiadać w samochód. Ale uparł się, abyśmy tutaj przyjechali. I jesteśmy. Gdyby Pani wiedziała, jaki on jest uparty. A jaki problem z noclegiem. Niczego nie można było znaleźć po atrakcyjnej cenie. W ostatniej chwili podjechałem tutaj i mówię, że jeśli niczego nie będzie, to rezygnujemy z koncertów.

-Ale Panowie mieli szczęście.

– Ostatni pokój wolny, na parterze, więc dla niego wygoda.

-Nie mieli panowie wcześniejszej rezerwacji?

-Nie, my jeździmy, jak to się teraz mówi, bez planu.

-To ciekawe.

-Wie Pani, właściciel kul odezwał się po chwili milczenia, kiedyś miałem wszystko zaplanowane i wszystkiego sobie odmawiałem. Chciałem wybudować dom. Działka była. Pieniądze też. Rodzice trochę pomagali. Mieliśmy gospodarstwo. Zaczęliśmy odkładać. Stanął dom w stanie surowym. Potem… Potem był wypadek i wszystko runęło. Nie chciało mi się żyć. To mój kuzyn. On mnie wyciągał, zbierał na krótkie wycieczki. Tłumaczył, że niczego w życiu nie widziałem. Pora to zmienić. On się mną opiekuje podczas wyjazdów. Prowadzi samochód. Wymyślamy wspólnie, gdzie jechać, co zobaczyć. I tak trafiliśmy tutaj. Piękne koncerty, prawda?

Ewcia właśnie zeszła. Przywitała się z nami i poszła wybrzydzać.

-O, tak. Dodatkowo można przysłuchiwać się próbom, jeśli ktoś lubi.

-Pani już kiedyś była na tym festiwalu?

-Staram się przyjeżdżać co roku. A to moja koleżanka, która z chęcią mi towarzyszy. Prawda?

Ewcia macha i posyła uśmiech.

-My dopiero od jakiegoś czasu tak podróżujemy. Jestem na rencie, więc trzeba trochę odkładać, aby gdzieś pojechać.

-A jaka jest szansa, że Pan się tego pozbędzie, zapytałam wskazując na kule.

-Prawie żadna, tak mówią lekarze. Dlatego, wie Pani, jeżdżę gdzie się da, aby nie zasiedzieć się w domu. Dzieci prawie dorosłe, dają sobie radę. A my dwaj w drogę.

-Nie boją się Panowie tak bez pewności noclegu?

-Nie, po wypadku już niczego się nie boję. Co mam do stracenia? Mówię do kuzyna, najwyżej będziemy nocować w aucie, ale to się jeszcze nie zdarzyło. Jeździmy po festiwalach, jakiś imprezach, koncertach. Tam, gdzie człowiek zawsze chciał być, ale nie był. Już mówiłem Pani dlaczego.